ببخش اگر چند غزل معطل می شوی...

هیچ جنایتکاری به اندازه ی قلبم با خون سر و کار ندارد!

ghazalgije68 — Tue, 15 Jul 2008 07:31:03 GMT

من چند خیابان آن طرف تر

به تو می رسیدم

از تونل بزرگ رسالت

بزرگراه همت

زودتر که می روی

«سِد خندان» هم گریه اش می گیرد!

با این که هیچ وقت از بداهه گویی خوشم نیامده اما باید اعتراف کنم تمام شعرهای این پست بداهه ست.بداهه هایی برای یک موجود کوچولوی پرروی دوست داشتنی! که شنبه اش را برای من کنار گذاشت و حالا من همه ی شعرهایم را برای شنبه هایش کنار می گذارم!

«ر تنها»

میدان انقلاب و من و هفت تیر باز

تو زود می رسی و دلم دیرِ دیر باز

یک صندلی کنار خودت رو به راه کن

این بار هم برای دلم جا بگیر باز

«سین»

توی عشقم مرددم!باشد

لوس وبی جنبه و بدم باشد

شنبه ی یپیش با تو بودم...نه؟

تو که یادت نبایدم باشد!

«الف»

من و تو!گریه ی «ارسباران»

شنبه ای که هنوز یادم هست

می رسم باز هم به «آزادی»

تا تو فریاد می زنی:دربست!

«ی آخر»

شعرهای صدیقه هم این است

تا بفهمی چقدر غمگین است

تو به روی خودت نیاور باز

رو که نه!...سنگ پای قزوین است!

شما بدجور در مقابل دوربین مخفی هستید!لطفاً لبخند بزنید...

به بوسه های زنی ناشناس نزدیکم

به لمس دست کسی که...[ببین چه تاریکم!]

شبیه گربه سیاهی که مرده در باران

هنوز منتظر یک صدای جیک جیکم

هنوز منتظر یک عبور طولانی

درست از ته این کوچه های باریکم

چه دیر می گذرم از کنار ساعت ها

که سال هاست عزیزم پر از ترافیکم

نمی رسم به سرود تولدت من که

دلیل مضحک این کارت های تبریکم

***

نشسته ام وسط پس زمینه ای بی رنگ

سیاه می شوم از گریه های ماژیکم!

و چهارپاره ای که به شدت دوستش دارم اما قبولش...نه!هنوز نمی توانم بپذریم.هیچ چیز را!حتی این قشقرقی را که به پا کرده ای!مطمئن باش شعرهایم مقدس تر از آنند که بخواهند تقدیم رفت و آمدهای بی دلیل تو بشوند.قول داده بودم به کسی نگویم اما:

برادرم هم که به سربازی می رفت/می گفت/گریه نکن!زود برمی گردم/و دیگر هیچ چیز دو سال طول نکشید/جز نامه های من...

این خداحافظی یک مرد است

از تمام گذشته ی دورش

از من و گریه های هر روزه

از همه- شعرهای مغرورش

از اتاقی پر از عروسک که...

از اتاقی که بعد از این خالی ست

مرگ یعنی همین که می بینی

ماجرایی که واقعا ً عالی ست

روی این «نقطه» مکث می کردی

نقطه ای که همیشه تاریک است

دست هایت به خواب می رفت از

اتفاقی که سخت نزدیک است

دارد از/شانه هات می افتد

زیر بار تمام تهمت ها

رو به رویت نشسته با شکی

که تو را فکر کرده ساعت ها

که تو من را بزرگ کردی در

هیجان های وحشی مردم

از من و تو چه مانده جز عکسی

خسته در صفحه های این آلبوم؟

خاطراتت گذشته بود انگار

از خیال دونده ای تنها

همه ی شهر زیر پای توست

می دوی و نمی رسی اما...

مثل جا ماندن از قطاری که

روی ریل گذشته ها می رفت

با خودم گریه می کنم آرام

که چرا؟واقعا ً چرا می رفت؟

این خداحافظی یک مرد است

از غزلگیجه های غمگینم

بی تو من هیچ چی نمی خواهم

بی تو من هیچ چی نمی بینم!!!

زندگی فقط خداحافظی بود.....

ghazalgije68 — Sat, 01 Mar 2008 16:27:18 GMT

این یک جواب مشترک به کامنت های مشترکی ست که هیچ نقطه ی اشتراکی با کلمه هایم ندارند....

>> دارم فرار می کنم از حاشیه ولی...

ولی مشکل اینجاست که من هیچ وقت «دختر فراری» خوبی نبوده ام.هرچند قول داده بودم دختر فراری خوبی باشم اما خب نشد!نتوانستم!من به اندازه ی همه ی کامنت هایم کم آوردم.بدجور هم کم آوردم.می فهمی؟

فکرش را هم نمی کردم این یک مشت خاطره دست های این همه آدم را برای کوبیدنم مشت کند؛آن هم دست هایی که دوستشان داشتم و دوستم...داشتند؟!نمی دانم!من دیگر هیچ تعریفی برای هیچ کلمه ای ندارم.حتی دوست داشتن!آن وقت انتظار دارید بتوانم «پست مدرن» را تعریف کنم؟آن هم با این غزل هایی که فقط یاد گرفته اند با قافیه هایشان برایم قیافه بگیرند؟!آن هم با این دل دردهای ادامه دار که هیچ وقت نفهمیدم از کجای تو شروع شدند؟!محض رضای خدا تو دیگر این جوری نگاهم نکن!هر که نداند تو که می دانی من بی ادعاتر از این اداهای به قول تو پست مدرنم!نمی دانی؟

ببین!من هنوز به دلتنگی هایت مدیونم.پس نزن زیر تمام چیزهایی که چهار فصل تمام توی چشم هایمان گریه کرد!نزن...

بگذار دلم به همین ها خوش باشد.به همین که توی غزلگیجه هایم گیج بروم و بعد خودم را از تمام پله ها بالا بیاورم تا برسم به...به تو!

من فقط همین را می خواهم وگرنه به من چه که آن جشنواره چقدر غزل داشت و چقدر پست مدرن بود؟که چقدر این پیام بازرگانی وسط سریال های تلویزیونی توی گوشت تکرار شد که:تفاوت را احساس کنید...که چقدر آدم متفاوت دیدم؟!که چقدر غزل متفاوت شنیدم؟!که چقدر به چیزهای مشترکمان فکر کردم؟!به فکرهای مشترک،هدف های مشترک،دغدغه های مشترک و شاید هم آن:دستشویی مشترک!!!!

که چقدر دلم می خواست روی شانه های تخم مرغ گریه کنم:

گریه تر از همیشه ی یک قهر با خودت

گریه کنی که گریه کنی گریه تر فقط...

بگذار دلم به همین ها خوش باشد عزیز!بگذار بلندتر از همیشه بگویم:بی خیال!

ببین!امروز یک روز خوش برای موز ماهی هاست....

در گلوی تو چرک می کردم، لوزه هایم بزرگتر می شد

سفالکسین ها مرا خوردند، من و تو کاش یک نفر می شد

روی این تخت ظاهراً بد خواب قول هایت مرا عمل کردند

تو نبودی که دست های بدی با تنفر مرا بغل کردند

تو نبودی درست یادم هست: بالشم خیس می شد از گریه

تو نبودیّ و فکر می کردم به تمام گذشته هایم به...

به خودم حمله می کنم هرشب مثل یک گرگ واقعا ً وحشی

زندگی زوزه می کشد در من: نه!نگو که مرا نمی بخشی

«من» که از ترس در تو/ می میرم همه ی روزهای دلخور را

[ گوش هایم هنوز می شنوند، که صدا می زدند دکتر را... ]

به سِرُم/وصل می شدم به تو از، وصله های همیشه ناجوری

که به رگ های من نمی چسبی، تو به اندازه ی خدا دوری...

دور در خاطرات اخمویم ته ِ آن سال های نامرئی

ته شبگردی خیابان ها ، ته هم خانگیّ ِ من با کی؟!!

می نشستند دور میز شام ،صندلی های چوبی غمگین

روی دست تو گریه می کردم، مثل یک خالکوبی غمگین

سرفه ات سیر می کند من را وسط سفره های تو خالی

هیچ چی بعد از این نمی بینم، جز همین حفره های تو خالی

زیرکانه نفوذ می کردم زیر بدمزه ی زبانت باز

چرخ/می خوردی از تن تلخم!«دهنی» می شدم تو را در« ساز»

دُ رِ می فالگیر پیری که کف دست مرا بلد می شد

مثل تو آشنا می آمد باز مثل یک ناشناس رد می شد!

قول فرشته های خدا را گرفته ام حال تو خوب تر بشود حال من ولی...

به مدرسه که رسیدم زنگ خورده بود.مثل همیشه که اول زنگ می خورد و بعد من می رسیدم.خودم را از تمام پله ها بالا آوردم تا برسم به یک کلاس بی کلاس ته یک راهروی غمگین!تنهاترین نیمکت کنار پنجره مال من است و یک بغل دستی ناشناس که همه «مینا» صدایش می زنند و من «ببین»!

اسم قشنگی ست نه؟آدم باید احمق باشد که «مینا» را به «ببین» ترجیح بدهد.آن ها هم احمقند. – همکلاسی هایم را می گویم_ البته به جز آن دختری که تک و تنها آخر کلاس می نشیند.او تنها کسی ست که مرا می فهمد.با او که هستم خیلی خوب است.ما با هم در مورد کتاب هایی که خوانده ایم و فیلم هایی که دیده ایم حرف می زنیم و بعد او از من می پرسد:دیشب «دوقدم مانده به صبح» را دیدی؟ و من هم جواب می دهم:نه!خوابم برد... بعد او به من می گوید :دیوانه!

بعد من نگاهش می کنم!این طوری خیلی خوب است.ما ساعت ها با هم حرف می زنیم.من حتی به او گفته ام که وقتی کتاب «شازده کوچولو» را خواندم دلم یک جوری شد و او تنها کسی بود که نپرسید:یک جوری یعنی چه؟...آخر او هم مثل من یک شازده کوچولو داشت که حالا برای همیشه رفته و او هم دلش یک جوری شده است!....

اسم این دختر پریساست که همه «پری» صدایش می زنند ولی من نه!آدم باید احمق باشد که بخواهد اسم پریسا را خلاصه کند و بگوید:پری!تا همه را یاد «داریوش مهرجویی» بیندازد.لااقل من به خاطر افتضاح بزرگش«پری» و توهین بزرگترش به «سلینجر» تا ابد می توانم به او فحش بدهم.پریسا هم همین طور...او خیلی بیشتر از من فحش بلد است.این را دیروز فهمیدم!

این ها را گفتم که بدانید من پریسا را به اندازه ی تمام کلمه ها (فحش ها را هم حساب کنید!!!) دوست دارم و اصلا نمی توانم ببینم که او مریض است و این طوری (نپرسید چه طوری؟) درد می کشد.اصلاً...این ها را گفتم که تا می توانید برایش دعا کنید.برای او و دل کوچکش!می فهمید؟؟؟....

در اینجا با یک سپید به روزم و منتظرت!

تو را دوست دارم همچون نان و نمک....

کسی که حرف دلش را نگفت من بودم.....

ghazalgije68 — Tue, 12 Feb 2008 10:14:18 GMT

باز آهسته مي روي از من

بعد تو هيچ كس كنارم نيست

حال ِ اين چشم هاي بي باران

مثل دمپایی خودت ابری ست!

از اولش هم همه مي دانستند خواب هاي نديد بديد من زير سر پسر همسايه مان بلند مي شود ولي هيچ كس به روي خودش نمي آورد حتي آن روزي كه من داشتم با تيله هايش بازي مي كردم و او با احساس من!فكرش را هم نمي كرد كار به اينجا بكشد ولي...بايد به همه چيز اعتراف مي كردم.ببين!به همه چيز؟؟!!

خارجي[روز/ساختمان سرو/جشنواره سراسري غزل پست مدرن]

بيرون ساختمان شلوغ بود.همه داشتند بلند بلند حرف مي زدند.يك نفر مي رفت،يك نفر مي آمد،يك نفر با موبايلش آدرس جشنواره را مي داد و يكنفر هم...نمي دانم!جز خودم هيچ كس را نمي شناختم براي همين رفتم تو!توي توي توي سالن!

داخلي[روز/ساختمان سرو/جشنواره سراسري غزل پست مدرن]

خلوت بود.زود رسيده بودم.درست به اندازه ي تمام صندلي هاي خالي زود رسيده بودم.اينجا هم هيچ كس آشنا نبود.جز آزاده و مرضيه كه از رشت آمده بودند و طاهره كه هنوز نرسيده بود...

در سالن باز بود.باد مي آمد.داشتم از سرما يخ مي زدم؛آن قدر سردم بود كه وقتي آزاده دستم را گرفت تا بفهمم چقدر سرد است،نفهميدم.هيچ چي نفهميدم!...دلم نمي خواست با كسي حرف بزنم ولي مجبور شدم.حتي مجبور شدم بخندم.مسخره ست نه؟دوست داشتم به در و ديوار نگاه كنم تا...همين كار را هم كردم.زل زدم به در و ديوار،به روزنامه هايي كه به ديوار چسبانده بودند و يا شايد هم چسبيده بودند،نمي دانم!به كارتن هاي خالي روي ميز كه دكور برنامه بود.به پرده ي سفيد و بزرگي كه گوشه ي سالن آويزان بود و بعدا ً گفتند براي اين است كه هركس بعد از شعرخواني يك جمله رويش بنويسد و من هر چه فكر كردم ياد هيچ چيز نيفتادم و فقط نگاه كردم.به همه چيز دوباره نگاه كردم و به در سالن كه هنوز باز بود و باد مي آمد.

باد سردي كه هي مرا مي برد

سمت يك سردسير سيگاري

كه مرا مي كشد بدون دود

در بخاري ّ خيس ديواري!

به جاي سرود ملي «این سرود» پخش شد.سرودي كه لااقل براي من خيلي خاطره انگيز بود...

بعد از آن هم شعرخواني شروع شد.كم كم داشتم چهره هايي را مي ديدم كه قبل از آن فقط شعرهايشان را خوانده بودم.خيلي جالب بود.فكرش را هم نمي كردم انقدر غافلگير بشوم.يعني اصلا فكرش را نمي كردم.اصلا ً‌!هرچند وقتي شعر مي خواندند من فقط شعرشان را مي ديدم.فقط همين!

اجراي سه نفره دادا‍‍ئيستي هم خوب بود.خيلي خوب!هنوز هم كه يادم مي آيد خنده ام مي گيرد.مخصوصا ً وقتي «محمد حسيني مقدم» را مجسم مي كنم كه...

مسابقه را كه بايد بوديد و مي ديد و شعري كه جناب شالبافان از زبان دوست آقاي بهمني خواندند را هم بايد بوديد و مي شنيديد.خيلي خنديديم/ند!

شعرخواني ها دوباره شروع شد و اين بار اسم من را هم صدا زدند.من كه داشتم وسط غزلگيجه هايم گيج مي رفتم.تا لحظه ي آخر هم نمي دانستم كدام شعرم را مي خواهم بخوانم ولي وقتي ميكروفون را برداشتم ياد م آمد كه:

كه هيچ وقت دست ِ خودم نيستم غزل!

نمي دانم من با غزلم قهر بودم يا غزل با من كه مثنوي پست قبل را خواندم ولي هر چه كه بود راضي بودم.از همه چيز!حتي از كسي كه درست رو به روي من نشسته بود و داشت بلند بلند حرف مي زد و مي خنديد كه بعد من از خودم پرسيدم براي من ارزش قائل نيست براي شعر هم نه؟؟!!...نمي دانم!

***

جشنواره خيلي زود تمام شد.بايد خداحافظي مي كردم.حالا ديگر همه را مي شناختم جز خودم را كه نمي خواست از صندلي اش بلند شود اما ...بلند شدم تا با متهم هاي رديف اول خداحافظي كنم.زهره جعفرزاده/ليلا اكرمي /الهام ميزبان/حميده محمدرضا پور/فاطمه اختصاري و مونازنده دل عزيز كه از ديدن همه شان تا بخواهي خوشحال شدم هر چند آن ها به شعر متهم بودند و من به غزلگيجه هاي غمگينم.«راستي من با همه خداحافظي كردم؟!»

بعد هم رفتم بيرون و دوباره برگشتم تا يادگاري ام را بگيرم.يك قاب عكس قشنگ«براي من» كه الان هم اينجاست و دارد نگاهم مي كند.بدجور هم نگاه مي كند...

خارجي[شب/ساختمان سرو/جشنواره سراسري غزل پست مدرن]

جلوي در دارند كتاب مي فروشند.كتاب هاي خوبي هم هست فقط مشكلش اين است كه فروشنده اش مي داند دارد چه مي فروشد و با اين كه كتاب ها دست چندم است نصف قيمت نمي دهد؛ برعكسِ ِ پيرمردي كه توي يكي از خيابان هاي رشت از همين كتاب هاي كمياب يا بهتر است بگويم ناياب!!! مي فروشد و اصلا هم نمي داند كتاب چيست؟و همه را ربعِ ربعِ ربع ِ قيمت مي دهد برود...من بعضي وقت ها كه هيچ كس از كيف پولم سردر نمي آورد اين فروشنده ها را ترجيح مي دهم!

داخلي[شب/ساختمان سرو/جشنواره غزل پست مدرن]

همه رفته اند.تمام صندلي ها خالي ست.«محمد حسيني مقدم» دارد مي گويد كه توي كامنت آخرم آدرس وبلاگم را درست ننوشته ام و نمي تواند وبلاگم را باز كند،توي دلم مي خندم و مي گويم:خب اسممو توي گوگل سرچ كنيد!

بعد مي گويد كه بايد لينك وبلاگم را هم عوض كند و بعد آدرس وبلاگم را مي گويد و من از اينكه آدرس را حفظ است خنده ام مي گيرد ولي نمي خندم و فقط مي گويم:لينك رو كه يكساله دارم بهتون ميگم عوض كنيد...

بعد ديگر نمي دانم چه مي گويد فقط كتاب «گريه روي شانه ي تخم مرغ» را مي دهم تا بالاي شعر خودش چيزي بنويسد كه به جايش عكس يك آدمك را مي كشد و بعد جلويش مي نويسد:من!

اين بار ديگر خنده ام نمي گيرد ولي مي خندم.همين جوري....

خارجي[شب/كوچه/ستاره هاي كبود]

فرياد مي زنم:

به خاطر همه چيز ممنون!

اسم خیلی ها را نگفتم.از خیلی ها تشکر نکردم.می دانم.خوب هم می دانم!همه را بگذارید به حساب نامهربانی های این روزهایم که هنوز برای خوبی هایتان بی تشکر است!...تو هم ببخش!ببین!من برای اعتراف مهربانی های تو یک نفر خیلی کوچکم!تو یکنفر...

شعر جدیدم را خیلی دوست دارم برای همین می گذارم برای پست بعد که همه یا لااقل همان چند نفر همیشگی حوصله ی نقدش را داشته باشند و طولانی بودن پست را بهانه نکنند و بی نقد بروند!شعرهای این پست برای دو_سه هفته قبل است.اولی را توی دفتر نقاشی مهیار(خواهرزاده ام)نوشتم(همین جوری)و دومی را هم وسط امتحان دیفرانسیل!برای همین نمی خواهم نقد شوند.فقط خواستم بخوانید.همین..

من خودم را دوباره گم کردم وسط جنگلی تک و تنها

وسط دختری که می ترسد از تمام تمام آدم ها

پچ پچ پیچکی که می پیچد پاره در پرده های گوشم باز

یک صدای عجیب تر دارد در می آید از آنور دنیا

سایه هایی سیاه سر می خورد روی این سنگریزه های خیس

ساحل از دور هی قدم می زد روی اعصاب اسکله سرما

چشم هایت هنوز یادم هست چشم هایت که چتر من را بست

توی سوراخ قایقم دیدم شورش اشک های ماهی را

جیغ/می زد به گریه هایم باز موج های لجوج مشتش را

دست و پا می زدم تو را اما غرق می شد میان من دریا

باید دنبال فلش ها می رفتم تا ثابت کنم هستم!قوی تر از همیشه هایم!

همه چیز باید دوباره شروع می شد.از شیطنت چشم هایت،از چشمک های ستاره ایت،از خرمالوهایی که زودتر از نامه های من می رسیدند و از پشت شرجی ترین شیشه های رشت...درست از همین جا که من دارم برای چندمین بار در تو و غزل های بدقلقم غلت می زنم!

ببین!من هنوز هم در چکنویس های وسط امتحان شعر می نویسم.این را هم ....امتحان کن!

روی تک صندلی تنهایم

ته یک راهرو که غمگین است

زل زدم به سوال سختی که

به جوابم عجیب بدبین است

زل زدم به خودم به تو وقتی

اخم هایت مراقبم بودند

فکرهای فراری ام حتی

به فراموشی تو محدودند

فکرهایی که می کشد من را

سمت یک مشت چیز محکم که

در سرم از همیشه می کوبد

مثل یک ذهن نامنظم که↓

پخش می شد میان من هربار

جزوه ها را نخوانده می بندم

حس خوبی / ندارمت اما

بی جهت هفته هاست می خندم

قلقلک تر مرا قدم می زد

کفش های کثیف ونوک تیزی

باز می ترسم از خودم انگار

می زند زیر گریه ام چیزی

زیر این صفر یخ زده دور از

این عددها که تا ابد منفی ست

با همین چشم های ِ ...می دیدم

هیچ کس واقعاً کنارم نیست

مثل زخمی عمیق/ می خوابم

توی این سردسیر افسرده

دست هایم هنوز می لرزند

توی جیبم پرنده ای مرده

که فقط دفن می کند من را

زیر این شیروانی شکاک

سنگ قبری که باز سر می خورد

توی قانون لیز اصطکاک

***

دارم از ...دور سقف می چرخم

در غزلگیجه های غمگینم

راهرو می رود که برگردد

از مسیری که من نمی بینم!