هیچ جنایتکاری به اندازه ی قلبم با خون سر و کار ندارد!
من چند خیابان آن طرف تر
به تو می رسیدم
از تونل بزرگ رسالت
بزرگراه همت
زودتر که می روی
«سِد خندان» هم گریه اش می گیرد!
شما بدجور در مقابل دوربین مخفی هستید!لطفاً لبخند بزنید...
به بوسه های زنی ناشناس نزدیکم
به لمس دست کسی که...[ببین چه تاریکم!]
شبیه گربه سیاهی که مرده در باران
هنوز منتظر یک صدای جیک جیکم
هنوز منتظر یک عبور طولانی
درست از ته این کوچه های باریکم
چه دیر می گذرم از کنار ساعت ها
که سال هاست عزیزم پر از ترافیکم
نمی رسم به سرود تولدت من که
دلیل مضحک این کارت های تبریکم
***
نشسته ام وسط پس زمینه ای بی رنگ
سیاه می شوم از گریه های ماژیکم!
و چهارپاره ای که به شدت دوستش دارم اما قبولش...نه!هنوز نمی توانم بپذریم.هیچ چیز را!حتی این قشقرقی را که به پا کرده ای!مطمئن باش شعرهایم مقدس تر از آنند که بخواهند تقدیم رفت و آمدهای بی دلیل تو بشوند.قول داده بودم به کسی نگویم اما:
برادرم هم که به سربازی می رفت/می گفت/گریه نکن!زود برمی گردم/و دیگر هیچ چیز دو سال طول نکشید/جز نامه های من...
این خداحافظی یک مرد است
از تمام گذشته ی دورش
از من و گریه های هر روزه
از همه- شعرهای مغرورش
از اتاقی پر از عروسک که...
از اتاقی که بعد از این خالی ست
مرگ یعنی همین که می بینی
ماجرایی که واقعا ً عالی ست
روی این «نقطه» مکث می کردی
نقطه ای که همیشه تاریک است
دست هایت به خواب می رفت از
اتفاقی که سخت نزدیک است
دارد از/شانه هات می افتد
زیر بار تمام تهمت ها
رو به رویت نشسته با شکی
که تو را فکر کرده ساعت ها
که تو من را بزرگ کردی در
هیجان های وحشی مردم
از من و تو چه مانده جز عکسی
خسته در صفحه های این آلبوم؟
خاطراتت گذشته بود انگار
از خیال دونده ای تنها
همه ی شهر زیر پای توست
می دوی و نمی رسی اما...
مثل جا ماندن از قطاری که
روی ریل گذشته ها می رفت
با خودم گریه می کنم آرام
که چرا؟واقعا ً چرا می رفت؟
این خداحافظی یک مرد است
از غزلگیجه های غمگینم
بی تو من هیچ چی نمی خواهم
بی تو من هیچ چی نمی بینم!!!
وبلاگ جشنواره دانش آموزی*ویژه ی شعر
