ببخش اگر چند غزل معطل می شوی...

 

قیصر امین پور برای همیشه رفت و آینه های ناگهانش « آیه! آیه » تنهاتر شد. انگار همین دیروز بود که آقای رهنما  داشت برایم از مهربانی هایش می گفت، از بزرگی هایش از همه ی چیزهای خوبی که او داشت و ما و یا لااقل من نداشتم؛ و من چقدر آن روز با تمام نداشته هایم خلوت کردم. درست توی حیاط دلگیر مدرسه مان، روی همان نیمکت تنها!... آن روز فقط نیلوفر فهمید من چه حالی دارم ولی حالا حتی او هم حال مرا نمی فهمد، حالا که: حالم بد است بدتر از این روزهای بد....

می خواهم با این شعر به روز کنم. به خاطر بچه های خوب قزوین که یکی از روزهای تابستان میهمان این شعر بودند، به خاطر تمام روزهای قشنگی که در جمکران گذشت، به خاطر او که همه مان منتظرش هستیم!

 

 

کفش هایم به جمکران می رفت

ندبه هایم به اتفاقی که

از نبودت عجیب می ترسد

از در بسته ی اتاقی که↓

 

جمعه ها حبس/ می کُِشد من را

در جهانی که هفت قسمت بود

جمعه هایی که چشم هایش باز

عقربک های روی ساعت بود

 

با خودم حرف می زنم آقا

با خودم گریه می کنم هر شب

با خودم از همیشه می خوابم

تا به من بوسه می زند، عقرب

 

ردّ پاهای خیس و نامرئی ت

از کنارم دوباره رد می شد

چند سال است که نمی بینی

دختری را که داشت بد می شد

 

گم شدی از همیشه هایم باز

مثل تسبیح پاره ای در من

دانه دانه شبیه باران بود

چشمک هر ستاره ای در من

 

باید امشب فرار می کردیم

از همان دو دریچه مسدود

که به سمتت پریدم/ از کابوس

وسط چشم های خواب آلود

 

توی این مارپیچ بی دررو

به خودش می رسید و بر می گشت

باید امشب ببیندت باید

پشت ابری ترین هوا در رشت

 

 

اللهم عجل لولیک الفرج...

 

!! نوشته شده توسط صدیقه حسینی | 17:25 | چهارشنبه سی ام آبان 1386 •