لطفا ً نشانی غزلم را به من بده...
هی پرت می شوم به تو از ارتفاع پل
لای کتاب های تو و چند شاخه گل
در این کروشه ای که فقط جیغ می کشد
در متن های حاشیه ای ِ فرا مغول
مثل زنی که پاک فراموش می شود
از:" با توام همیشه ببین قول ِ قول ِ قول"
چیزی نمانده بین من و تو نگاه کن
از جزء جزء ِ زندگی ام رفته ای به کل
و بعد تو شلوغ خیابان ادامه داشت
و منتظر نشسته کسی باز پشت رل
حالا درست از همان راهی که آمده ای برگرد!من هنوز بچه تر از آنم که به قافیه های اشتباهی غزلم فکر کنم.دیگر حتی برایم مهم نیست از کدام کافی شاپ می آیی، مهم نیست مراقب بهارنارنج هایم نبودی ، مهم نیست...حالا حرم که می روی به سرچ فرشته هایم فکر کن که چقدر این روزها نهنگ شده اند.هرچند تو هیچ وقت حرم را ندیده ای ،دنیای تو خیلی وقت است بی خدا مانده...ببین!خیلی وقت است.
دارم مچاله می شوم امشب کنار ساک
باید دوباره در برود....[هی بزن به چاک]
ماشین و بوق / های مردد...[سوار شو]
و مثل بچه های بدِ بد... [فرار شو]
من گیج تر شدم که تصادف کنم تو را
یک گوشه از جهان خودم تف کنم تو را
که تند ِ تند می روی اما خودت بگو:
اصلاً کجای شهر توقف کنم تو را؟
شاید مرا ادامه دهی نصفه نیمه تر
شاید اِدا...اداااامه دهی [بی شعور خر]
بر روی تختـ/خواب زنی در لباس خیس
مز مزه کن...دوباره بمک لب به لب بلیس
سَم / بوسه های داغ عزیزم [بزن تو رگ]
می خواهمت همیشه و هَر...[گمشو توله سگ]
گم می شوم شبیه همین روزهای مات
من را بگرد توی خودت توی جیب هات
باران گرفت / حال مرا باز بی دلیل
هی تکه تکه زندگی ام را برید...
ـ کات
***
دارم... تمام می شوی از دل خوشی من
[با تو چه دیدنی ست ولی سگ کشی من]
