بعضی وقت ها به سرم می زند ادای آدم های خیلی خیلی سیاسی را در بیاورم.مدام اخبار را دنبال کنم،توی بحث ها شرکت کنم و حتی مثل بعضی ها از بعضی شخصیت های سیاسی بد بگویم و از بعضی های دیگر تعریف کنم اما خب...نمی توانم!وقتی روز انتخابات،به بهانه ی رأی دادن با مریم حقیقت،شراره رحمانپور،اکرم حیدری و نیلوفر اعتمادی می روم بیرون و زورکی هم که شده برایشان شعر می خوانم.وقتی دلم میخواهد توی برگه ی رأی گیری به جای اسم یکی از آن چهار نامزد انتخاباتی یک بیت شعر بنویسم خب معلوم است که من با هیچ چسبی به سیاست نمی چسبم هرچند که این روزها حتی اگر خودت هم نخواهی سیاست وحاشیه هایش می آیند و روحت را مومیایی می کنند و تو با خودت فکر می کنی ماجرا از کجا شروع شد؟از چشم های سیاه تو یا رأی های سفید من؟!......

روز مادر هم گذشت.درست مثل سایه آمد و از کنارمان رد شد و فقط تو یادت مانده بود وقتی بچه بودیم و خاله بازی می کردیم من مادرت می شد؛فقط تو به مادر ِ بازی های کودکانه ات گفتی:روزت مبارک!...و این جمله آن قدر برای من شیرین بود که دلم می خواست یک دل سیر گریه کنم.آخ!چقدر مادر ِ تو بودن خوب است.اصلا ً فکرش را هم نمی کردم تصور مادر بودن هم می تواند تا این اندازه شیرین باشد.این که حس کنی با تمام بیست سالگی ات مادر کسی جزء عروسک هایت هستی؛آن هم درست وسط قصه های دو نفره!راستی!یادت می آید؟من و تو هیچ وقت با هم دکتربازی نکردیم وگرنه تو حالا می فهمیدی من چقدر تب دارم!!!....                                                                                                                                                                                         

فکر کردم به این که بعد از مرگ

چه برایت به ارث بگذارم

شاید این چارپاره ها کافی ست

تا بفهمی که دوستت دارم....

و چارپاره ای که خیلی جدید نیست اما من به اندازه ی تمام روزهایی که با تو همکلاس بودم دوستش دارم!

مرگ مغزی خاطرات من

روی آسفالت های بی معنی

از تصادف عجیب می ترسم

بوی خون می دهد شبم،یعنی....

اتفاقی همیشه در راه است

دیر می شد دوباره مدرسه ام

وسط خواب های تاریک ِ....

فکر می کرد به تو و عشقت

نیمکت ِ آخر ِ کلاسی  که....

می جویدم ته مدادم را

روی تخته نوشت اسم مرا

با دوتا ضربدر که:ساکت باش!

باز تنبیه می شدم در جمع

توی تنهایی خودت ای کاش...

می شنیدی صدای قلبم را

زنگ تفریح بود و من بی تو

گوشه ی این حیاط کز کردم

توی لاک خودم فرو رفتم

از نگاه تو سر در آوردم

بغلم کن هنوز می ترسم

چشم های تو بازی ام دادند

گریه کردم به خاطر یک...[چی؟]

مشت می کرد دست من را باز

سنگ،کاغذ،[صدای تو]،قیچی

به خدا من بریده ام دیگر....

کولاژ:نمی دانم کی قرار است این نشریه ی بکر و متفاوت به دستم برسد اما بی صبرانه منتظر خواندنش هستم.و مطمئنم همان جوری ست که انتظارش را دارم.حتما ً وقتی خواندمش بیشتر در موردش می نویسم....                                                                                                                             

تشنج کلمات:کتاب «تشنج کلمات ِ» آقای صالح سجادی هم از کتاب های خوبی ست که این روزها در حال خواندنش هستم و دارم غزل به غزل یاد می گیرم.والبته خیلی زود این هدیه ی ارزشمند را به دست دوستان و شاعران گیلانی هم می رسانم....                                                                                            

جایزه ی ادبی ایران...این روشنای نزدیک: مجموعه ی شعر «آوازهایی که باد برد» با زحمات فراوان جناب «محسن سراجی» به چاپ رسید و اگر شعرهای خودم را از این کتاب فاکتور بگیرم می توانم بگویم مجموعه ای از بهترین هاست.اطلاعات بیشتر در مورد خرید و تهیه ی  این کتاب را می توانید در این جا بخوانید....                    

 کلیک کنید:

دومین شعر مشترک من و پدرام مجیدی

شعری از من در سایت ماندگار